“Modderpoeltje, modderpoeltje, aan de wand.

Wie is de schoonste van het land?”

Het zelfde is: vragen aan iemand die niet goed is in wiskunde; 'Vind jij dat ik goed ben in wiskunde?' 'Ja, jij bent echt goed in wiskunde!' Kijken in een modderpoel en vragen hoe mooi je bent is belachelijk. Je krijgt te horen dat je geweldig bent. Je krijgt wel zelfvertrouwen, maar met een heel groot vraagteken.

“Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand.

Wie is de schoonste van het land?”

Om te weten hoe je echt bent kijk je niet in een modderpoel. Neen, je kijkt in een spiegel. Deze is schoon, toont de werkelijkheid. Het laat een beeld zien van hoe jij echt bent. Een spiegel spreekt de waarheid, het kan niet anders. Wij kijken naar een goede voetballer, iemand die goed is in wiskunde.

Spiegelen of aanmodderen.

Men kan zich aan iemand spiegelen. Men kan zich zo verbeteren. Bij wiskunde, de voetbaltechniek, gedrag etc. Alleen iemand die denkt dat hij geweldig is wil niet verbeteren. Hij of zij blijft aanmodderen, is eigenwijs, wil niet heilig worden.

Heksen, mensen met een verziekte binnenkant (filmpje). willen niet in de spiegel kijken. Zij kunnen dat niet aan. De frustraties, de pijnen, worden te groot.

“Ga weg jij ellendige spiegel.”

De pleegmoeder wilde sneeuwwitje uit de weg ruimen. Met andere woorden: zij kijkt in de spiegel, wil, het ideaalbeeld dat zij van zichzelf heeft, graag horen. Zij is behaagziek, allergisch voor kritiek, een kort lontje. Als iets beter is dan zij, wordt zij boos, kwaad, woest en … nog lelijker. (filmpje).

Zij wordt zij van iemand die behaagziek is, een kille moordenares. Dat gene wat de waarheid toont verdrijven, uit de weg ruimen.

Is de spiegel tegen vrede? Een ongelovige? Een ketter? Komt de spiegel in de hel. Nee, maar volgens de onzekere schoonmoeder wel. Voorbeeld: Een leerling met een 10 voor een toets is een stuutje... … denkt dat ze beter is … wat denkt ze wel … dom vak..die meester of juf…de politie…die…..

Gepetto wilde een echte jongen, want een marionet kan geen liefde geven. Mensen kunnen niet lang alleen zijn. De mens heeft anderen nodig, liefde nodig, een warme band met anderen. De liefdesband, de religare (opnieuw verbinden) is onmisbaar.

Niet het lege “sorry” , of nietszeggende “alles goed”?, of het kille “respect”. Jij jouw geloof, ik het mijne. Het zijn vluchtwegen. Om niet in de spiegel te hoeven kijken, het ontlopen van hartenleed, pijn van binnen.

Spiegel en barmhartigheid.

De witte heks uit Narnia is geen voorbeeld van een goede spiegel. Zij is een onbetrouwbare modderpoel. Zij brengt de mens niet vooruit. Haar volgelingen zijn net zo onbetrouwbaar als zij, liegen en stelen, dat is gewoon, worden snel kwaad, hebben geen geduld, ontneemt het leven, ontvoert, maakt koud en kil, kent geen genade en is onbarmhartig.

Aslan is de heldere spiegel. Zijn voorbeeld laat zien wat echte liefde is. Maar dat niet alleen. Als je naar hem kijkt schiet je altijd te kort, zo groot is zijn liefde. De pijn die het tekort schieten bloot legt, wordt direct opgeruimd door de barmhartigheid, zijn vergevings-gezindheid van Aslan.

Door de oprechte spijt om te beantwoorden met vergeving, een nieuwe start, een vernieuwd hart. Gewassen van binnen, zo schoon als een baby.

Het herstelt de band, er ontstaat opnieuw een verbinding, religare.

Pinnochio van Marionet naar een echte jongen.

Edmund werd van verrader, een prins van Narnia.

Het kille witte Narnia werd een bonte gekleurde warme wereld.