Het Scheppingsverhaal volgens de Bijbel is een soort schilderij. De schrijver wil met het verhaal meer dingen aangeven dan op het eerste gezicht blijft. Het gaat meer om de wijsheid dan om de kennis.
Zo kent het verhaal een vierde dag waar zon, maan en sterren worden gevormd. Op de eerste dag wordt gesproken over de scheiding van licht en duisternis. Hiermee wordt aangegeven dat er meer is achter de zichtbare werkelijkheid.
De nacht is verbonden met de duisternis. De duisternis staat niet voor God, biet voor hoop. Duisternis staat voor wanhoop, angst en het kwaad. In deze zin is de maan geen goed voorteken.
Het Scheppingsverhaal wordt door velen op verschillende manieren begrepen en gelezen. De inhoud van het scheppingsverhaal gaat verder dat de kennis omtrent de wording van alles wat met het vleselijke oog van de mens is te zien.
Men kent verschillende soorten rust. Lichamelijke - en geestelijke rust.
Bij rusten denkt men vaak aan niets doen. Dit is een misverstand.
Van niets doen wordt de mens rusteloos. Krijgt het gevoel van ik moet iets doen.
Activiteiten zoals voetballen, wandelen, tuinieren, lezen, geeft een bepaalde rust.
Binnen de religie spreekt men van rust als men zich open stelt voor de verbinding met de Schepper en de medemens: religare.
Augustinus van Hippo (+ 325 na Chr.) zei: ?Een ziel vindt pas rust, als het rust vindt in U, o God?.
Binnen de joodse en christelijke traditie wordt gesproken over zes dagen dat de Schepper werkt aan de Schepping. Op de zevende dag nam de Schepper rust waarbij deze rustdag gezegend werd en geheiligd. Een ongeveer 4000 jaar oude tekst zegt hierover:
KLIK HIER OM VERDER TE LEZEN.

Lessenreeks over: Schepping les 2.