Steeds weer kwamen er allemaal tollenaars en zondaars naar Jezus luisteren. De Farizeeën en de schriftgeleerden zeiden geërgerd: ‘Die man gaat met zondaars om en eet met hen.’

Maar Jezus hield hun deze gelijkenis voor: ‘Iemand van u heeft honderd schapen en één ervan is hij kwijtgeraakt. Zal hij dan niet die 99 andere in de woestijn alleen laten en naar dat ene schaap op zoek gaan, net zolang tot hij het vindt? En als hij het vindt, neemt hij het blij op zijn schouders. En wanneer hij thuiskomt, roept hij zijn vrienden en buren om zijn blijdschap te delen. Want, zegt hij, het schaap dat ik kwijt was, heb ik teruggevonden. Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer blijdschap zijn over één zondaar die tot inkeer komt dan over 99 mensen die zo rechtvaardig zijn dat ze niet tot inkeer hoeven te komen.’

‘Of veronderstel dat een vrouw, in het bezit van tien zilveren munten, er één verliest. Zal ze dan geen lamp aansteken, het hele huis aanvegen en zoeken tot ze hem vindt? En als ze hem vindt, roept ze haar vriendinnen en buurvrouwen om haar blijdschap te delen. Want, zegt zij, het zilverstuk dat ik kwijt was, heb ik terug-gevonden. Zo ook, zeg ik u, zal er bij de engelen van God blijdschap zijn over één zondaar die tot inkeer komt.’

Jezus vervolgde: ‘Er was een man die twee zonen had. Vader, zei de jongste tegen hem, geef mij het deel van uw bezit waarop ik recht heb. En de vader verdeelde zijn bezit over zijn twee zonen. Een paar dagen later verzilverde de jongste zoon zijn aandeel en ging op reis naar een ver land. Daar leidde hij een losbandig leven en verkwistte al zijn geld. Toen hij alles had opgemaakt, brak er in dat land een zware hongersnood uit. Ook hij begon daaronder te lijden. Toen trok hij eropuit en kreeg na lang aandringen werk bij een van de bewoners van dat gebied. Die stuurde hem zijn land op om varkens te hoeden. Graag had hij zijn maag gevuld met het voer van de varkens, maar niemand gaf het hem.

 Toen kwam hij tot bezinning en dacht: Mijn vader heeft zoveel knechten en die hebben eten in overvloed! En ik kom hier om van de honger. Ik ga terug naar mijn vader en zal tegen hem zeggen: Vader, wat ik heb gedaan was tegen de wil van de hemel en tegen de uwe. Ik verdien het niet nog langer uw zoon genoemd te worden; behandel mij als een van uw knechten. En hij ging op weg, terug naar zijn vader. Hij was nog ver van huis, toen zijn vader hem al zag. Omdat hij met hem begaan was, liep hij hem snel tegemoet, sloeg zijn armen om hem heen en kuste hem. Vader, zei de zoon, wat ik heb gedaan was tegen de wil van de hemel en tegen de uwe;

ik verdien het niet nog langer uw zoon genoemd te worden. Maar zijn vader zei tegen zijn knechten: Vlug! Haal het beste gewaad en trek het hem aan; steek een ring aan zijn vinger en doe hem schoenen aan. Haal het mestkalf uit de stal en slacht het. We gaan eten en feestvieren. Want mijn zoon hier, hij was dood maar hij leeft weer, ik was hem kwijt maar hij is terug. En zij begonnen feest te vieren.

‘Heer,’ kwam Petrus aan Jezus vragen, ‘hoe vaak moet ik mijn broeder vergeven, als hij me kwaad doet? Zeven keer?’

‘Nee,’ antwoordde Jezus, ‘geen zeven keer, maar zeventigmaal zeven keer!

Daarom is het hemelse koninkrijk te vergelijken met een koning die afrekening wilde houden met zijn dienaars. Toen hij daarmee begonnen was, werd een dienaar voorgeleid die hem miljoenen goudstukken schuldig was.

Maar de man kon het niet betalen en daarom gaf de koning bevel hem als slaaf te verkopen, samen met zijn vrouw en kinderen en al zijn bezittingen, om hem zo de schuld te laten voldoen. De dienaar viel voor de koning op zijn knieën en smeekte: Geef me uitstel; ik zal u alles betalen. De koning kreeg medelijden met hem; hij liet hem vrij en schold hem de schuld kwijt.

Buiten ontmoette de dienaar een andere dienaar die hem honderd zilverstukken schuldig was. Hij greep hem bij de keel en zei: Betaal me je schuld. De ander viel op zijn knieën en smeekte: Geef me uitstel; ik zal je betalen. Maar hij weigerde en liet de ander zelfs gevangenzetten, totdat hij zijn schuld betaald zou hebben. Toen de andere dienaars dat zagen, werden ze erg verdrietig en gingen alles aan hun koning vertellen. De koning liet de dienaar bij zich roepen en zei tegen hem: Schurk die je bent! Heel je schuld heb ik je kwijtgescholden omdat je mij erom smeekte. Had jij dan geen medelijden moeten hebben met die andere dienaar zoals ik medelijden had met jou? En in zijn woede gaf de koning hem in handen van de beulen totdat hij de hele schuld zou hebben betaald. Zo zal mijn hemelse Vader met ieder van jullie doen, als je je broeder niet van harte vergeeft.’